Mijn eindejaarsgala

dinsdag 14 juni 2011

Photobucket
De jacht naar een jurk die mijn naam schreeuwde, het vinden van de meest geweldige glitterpumps, de lastminute zoektocht naar een passende clutch, het indraaien van hete krullers, you got it: I had to prepare myself for my prom. Op Twitter, op Facebook en op mijn site konden jullie op de dag van het gala nog een laatste mening, ofwel vleeskeuring, geven. Met hulp van jullie creëerde ik de ideale partylook, waar in ik toch nog heel erg Joyce was. Benieuwd naar een uitgebreid verslag over onze ‘ride’, mijn jurk, de avond, de entrée en het pak van Sebas? Read on girls!

Photobucket
Woensdag 8 juni 2010 was het zover, het eindejaarsgala van het Charlemagnecollege, waar het arme galacomité een jaar lang voor gevochten had. Mijn ochtend begon met het nemen van een lange lekkere douche én een lange, goede scheerbeurt uiteraard – no hairy legs at your prom girls! Na het droog föhnen van mijn lokken was het de hoogste tijd om te geloven aan de hete krullers. Een uur later was ik niet langer super-sleek Joyce, maar wilde ik het van de daken ‘Hello curls’ schreeuwen! Na veranderd te zijn in een krullerige vamp, met de gala make-up er al op, dook ik met mijn moeder nog even de stad in. In alle bedrijvigheid was ik helemaal vergeten dat een tas, ofwel een clutch, geen overbodige luxe was. Na alle tassenwinkels afgelopen te hebben, vonden we eindelijk een ideale clutch in dezelfde glitterkleur als mijn pumps, match made in heaven.
Photobucket
Als de wiedeweer liepen we terug naar de parkeergarage, waar we netjes betaalden en vervolgens onze auto zochten – op de een of andere manier zit het in de familie om te vergeten waar je je auto achterliet. Na deze gevonden te hebben, stuitte mijn moeder op een probleem dat haar meteen in een behoorlijke stresstoestand bracht: Ze vond het parkeerticket nergens meer. Ik terug naar de automaat, overal gezocht naar het ticket, maar niets gevonden. Vervolgens naar het hokje van de Q-Park parkeerwachter gegaan, die zo lief was om nogmaals met ons de betaalautomaat na te kijken. Mijn moeders hoofd werd roder en roder, ze praatte sneller en sneller en stond bijna op exploderen bij het horen dat een boete € 50 zou kosten. Gelukkig, thank God, halleluja, praise the Lord, waren de mensen achter ons zo lief geweest om het ticket op de automaat te leggen – op de plek waar ik niet had gekeken vanwege mijn midgetlengte. De meneer had voldaan zijn taak vervuld, mijn moeders stresslevel daalde en ik haastte me naar huis om mijn beste vriendinnetje in de make-up te zetten.

Photobucket
Thuis aangekomen mochten de krullers er een tweede keer in – ik zei toch dat ik supersleek Joyce was? – en arriveerde mijn beste vriendinnetje voor haar make-up. Nadat ze er geweldig uitzag en tevreden naar huis vertrok, om daar ook in de krullen gezet te worden, verorberde ik snel een kippenpasteitje en was het alweer tijd om mezelf in mijn jurkje te hijsen. Mijn arme vriend lag sinds de middag al in bed te slapen en was ziek naar huis gegaan vanuit school. Op het moment dat hij wilde komen, kwam zijn gehele voedselvoorraad van die dag eruit. Ik vroeg hem meermaals of hij zeker wist of hij wel mee wilde gaan, maar hij wilde voor mij zeker weten mee. Witjes, zwak en bibberig arriveerde hij in pak met een bos roze rozen in zijn handen, arme schat. Ik had flink medelijden met hem, maar was stiekem wel heel erg blij dat hij er was, dus bij deze: ‘Dankjewel lieve Sebas, ik weet dat ik op je kan rekenen en met jou aan mijn zij voelde ik me tien keer mooier en sterker. Al had je misschien beter in bed kunnen blijven liggen, ik ben je erg dankbaar dat je er was en altijd zult zijn.’

Photobucket
Om half acht was het dan toch echt zover, ons vervoer arriveerde. De beste vriend van mijn vader zou in ons in zijn grote trots brengen: Een oude, azuurblauwe Volkswagenbus – beter bekend als hippiebusje. Met het open dak, zijn oude ingebouwde politiesirene aan en hamerend op zijn toeter bracht hij ons naar kasteel Erestein, waar het gala zou zijn. Er hebben nog nooit zoveel mensen naar me gezwaaid en gelachen, een Volkswagenbus is dus zeker de gouden tip voor een onvergetelijke entree. Je wilt niet weten hoeveel mensen ons hebben laten stoppen om te vragen of de bus ook volgende week voor gala’s beschikbaar was. Midden in de mensenmassa was het tijd om uit te stappen en flink op de foto gezet te worden. Die foto’s deel ik dan ook maar al te graag met jullie, ze staan voor mij symbool voor zes jaar lang hard werken, maar ook voor Sebas en mij, dat we ondanks alle omstandigheden samen toch het sterkst zijn. Na twee uur gala zakte Sebas steeds verder in elkaar en besloot ik dat hij me meer waard was,dan welk feestje dan ook, dus vertrokken we naar huis. Natuurlijk had ik liever een gala gehad dat tot diep in de nacht doorging en waar ik met een grote glimlach aan terug kan denken, maar er komen nog zoveel feestjes en de klasgenoten die ik echt in mijn hart heb gesloten, die zal ik niet verliezen.

En dat was mijn eindejaarsgala na zes jaar lang knokken op het vwo! Nu is het de hoogste tijd om de laatste foto's met jullie te delen en dan mogen jullie samen met mij duimen dat ik geslaagd ben, donderdag is namelijk de dag des oordeels en krijg ik te horen of ik geslaagd ben. Ik kan elk klein beetje geluk gebruiken! Ik hoop dat jullie het verslag leuk vonden en hoor graag hoe jullie gala was - en hoe jullie eruit zagen natuurlijk!

Photobucket
Kletsen met Sebas
Photobucket
De aankomst in de Volkswagenbus
Photobucket
De entree
Photobucket
Nogmaals de entrée, maar dan iets minder charmant
Photobucket
Bij aan het kletsen met klasgenoten
Photobucket
Met Liselotte, een van mijn beste vriendinnen
 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio