Mijn diploma-uitreiking

vrijdag 8 juli 2011

Photobucket
Zes jaar lang alles op alles zetten, keihard werken, blokken tot middernacht, offers brengen en uiteindelijk trillend van de zenuwen het woord ‘eindexamen’ tegemoet zien. Maar ook zes jaar lang samen zijn met mensen die je echt door en door kennen, die je gaat missen, die je niet vijf dagen per week meer vrolijk ‘goedemorgen’ kunt wensen, die elk hun eigen weg inslaan en zich volledig in zullen zetten voor hun carrière, zullen timmeren aan hun levensweg. Dat was het. Zes jaar VWO samengevat in een paar regels, een hoofdstuk in mijn leven waar ik een punt achter mag zetten en afscheid van neem. Een hoofdstuk dat beloond wordt met een officieel papiertje: Mijn diploma.


Photobucket
Vorige week vrijdag, 1 juli, was het zover, eindelijk zou ik het bewijs van zes jaar knokken onder ogen mogen zien. Mijn handtekening – die ik helemaal niet heb – zou pronken op een officieel papier met een gouden rand, dat me de toegang zou geven tot iets nieuws, iets onbekends, bijdragen aan een verrijkte ‘ik’.

Photobucket
Nu klinkt dit misschien allemaal erg serieus en over de top, maar graag vertel ik jullie waarom ik zoveel waarde hecht aan mijn diploma. Er zijn verschillende soorten scholieren: Je hebt van nature, uiterst intelligente scholieren, die geen genoegen nemen met minder dan een 8 en ook niet anders gewend zijn. Sommigen uit deze groep werken hier dag en nacht voor, voor anderen komt dit aanwaaien en is dit just a way of life. Dan heb je nog de tevreden scholier, zijn standaard gezegde is: ‘Een 5,5 is toch voldoende?’ Hij werkt niet hard, besteed zijn tijd liever naar iets anders en wandelt onbewust doch zelfverzekerd door zijn schoolcarrière heen. Tot de laatste categorie, die ik nog niet genoemd heb, behoor ik. Dit is de categorie van de gemiddelde leerling, die zich elke dag opnieuw moet en zal bewijzen, sterke kanten heeft, maar ook bewust is van zijn mindere kanten en hier telkens mee geconfronteerd wordt. Waarschijnlijk is dit de grootste groep, wat voor de tevreden en de van nature slimme scholier vanzelfsprekend is, is voor deze groep nachtbraken, offers brengen en vechten. 

Photobucket
Mijn mentor en Frans leraar uit de vierde,
hij was zo trots dat hij mijn hand zeker 5 minuten vastgegrepen heeft.
Ik mag niet klagen, dat op de eerste plaats. Ik had een mooie lijst, genoeg hoge punten, maar de onvoldoende voor wiskunde was simpelweg geen verrassing. Ik ben een mens, ik weet waar mijn kracht ligt – niet voor niets had ik een Cultuur en Maatschappijprofiel met alle talen – maar heb nooit kunnen hoofdrekenen, het is gewoon niet mijn piece of cake. In de derde klas van mijn middelbare school, waar in ik alle mogelijke natuurvakken had – denk aan biologie, scheikunde, natuurkunde, wiskunde, bezweek ik letterlijk onder mijn ‘distalent’. Mijn cijferlijst was niet bepaald florissant te noemen, met zijn zes verliespunten en dagelijks zat mijn mentor achter me aan met inschrijfformulieren voor HAVO. Elke dag opnieuw weigerde ik ze aan te nemen, tot huilens aan toe. Dat was het moment dat voor mij het VWO echt begon, waarop ik leerde wat werken is om je doel te bereiken. Vanaf dat moment tot de laatste dag van mijn eindexamens heb ik elke week tot zes uur op school gezeten, op studiebegeleiding, mijn beste beentje voorgezet, naar elke mogelijke bijles gegaan en heb ik het met hulp van mijn vrienden, leraren en familie toch maar gewoon gedaan. Dat jaar gingen de verliespunten van zes naar drie en de jaren die volgden bleven ze uit. Wat ik jullie wil meegeven door dit te vertellen: Als je iets echt wil, ga er dan gewoon voor. Niemand heeft het recht om je te vertellen wat je niet kan, jij weet beter en bent in staat je dromen na te volgen, als je er zelf maar in gelooft. Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen.


'The sky is the limit and I just wanna flow. Free as a spirit on a journey I'll go.'
Toen ik begon met het schrijven van dit artikel wilde ik eigenlijk enkel vertellen over de avond van de diploma-uitreiking. Zoals je ziet, is dat me niet gelukt en dat is goed zo. Ik heb me laten leiden door mijn hart en ik geef jullie graag mee wat van datzelfde hart af moet. Live the life you dream, elke dag opnieuw. Mijn diploma-uitreiking werd afgesloten met vuurwerk, het ideale symbool voor mijn schoolcarrière. Veel kleur, knallende explosies, een groot spektakel, een hoogtepunt, maar ook het restafval hoort erbij als het wil schitteren aan de hemel. Baby, you’re a firework, come on show them what you’re worth.
 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio