Movietime: Let’s share my opinion #1

dinsdag 30 augustus 2011

Photobucket
Zoek je mij op een zaterdagavond, kijk dan vooral niet in de overbevolkte uitgaangsgelegenheden! Nee, mij vind je onderuit gezakt – vergezeld door een grote bak popcorn en een Lipton Ice Tea Green of een Café Zero – in een warme, cosy bioscoop. The place to be voor een gezellig avondje uit, als je het mij vraagt. Niet alleen zorgt het voor geweldige gespreksstof met je moviepartner in crime en je biosburen, ook is het ideaal voor een avondje rollen van het lachen, tranen met tuiten huilen of rillen met kippenvel. Draait er niks leuks, dan is mijn home cinema – lees: mijn warme tweepersoonsbed – mijn beste vriend! Tijd om eens flink wat films onder de loep te nemen!

Final Destination 5
Afgelopen zaterdagavond was het tijd voor een avondje gezelligheid met mijn oudste beste vriend Bram. Volg hem vooral op Twitter, als er iemand is die het waard is om te volgen, is hij het wel! Terwijl op de eigenlijke planning het eten van een groot ambachtelijk ijs met fruit in Epen stond, gooiden de regen en het onweer flink wat roet in het eten. Onze noodoplossing kwam  na kort overleg op het volgende neer: Checken of de terrasjes in Heerlen gezellig vol zaten en anders naar Maastricht afreizen. Geloof het of niet, maar beide noodoplossingen werden het niet. De terrasjes lagen er troosteloos bij en Maastricht zou net zo zielig verregend zijn. Daarom besloten we maar eens een kijkje te nemen in de bioscoop, met een beetje geluk zou er nog iets leuks draaien.

Na even puzzelen kwamen we erachter dat er maar één film zou draaien en laat dat nou net een film zijn, die wij nooit, maar dan ook echt nooit, van plan waren te bezoeken: Final Destination 5. Een horrorfilm waarvan je van te voren weet dat hij te smerig en onrealistisch voor woorden is. De clue van het verhaal: Iedereen gaat op een minstens zo gore wijze eraan, de dood kun je niet ontvluchten. Na het zien van dit spektakel sla ik lange Amerikaanse bruggen over, ga ik niet meer op bedrijfsuitjes, zal ik nooit een poging wagen om te turnen en durf ik zeker niet meer mijn ogen te laten laseren. Laten we het erop houden dat Bram en ik de volgende keer zonder twijfel naar iets ‘vrolijkers’ gaan, geen vrijwillig deel 6 voor ons. Cijfer: 6


(500) Days of Summer
500 Days of Summer is een van die films, die al veel te lang op mijn must-see list stond en elke keer als ik er weer iets over las, dacht ik: ‘Ik moet hem zien, volgens mij is hij echt ontzettend leuk!’ De verschrikkelijk enthousiaste review van Cynthia trok me volledig over de streep. Zonder na te denken downloadde ik hem en keek hem dezelfde dag nog met Sebas in mijn thuisbioscoop a.k.a. bedje – exactly the right place to watch a movie like this.

(500) Days of Summer is een van de meest bijzondere films die ik ooit heb gezien, niet in de zin van ‘Wat was hij shockerend’ of ‘Wat zit hier een onwijs goede levensles in’, maar de sterke karakters, de manier van filmen, de geweldige toevoegde muziek - ik kon simpelweg elk liedje hardop meezingen - en de storm aan gevoelens maakt de film echt tot iets speciaals, iets wat je gezien moet hebben om te begrijpen wat ik bedoel. Het is een romantische komedie, die een tikje neigt naar drama, die je door middel van flashbacks en forwards laat sprinten door het turbulente liefdesleven van Tom en Summer. Een film met een feelgood-tornado, die je weet te raken in het diepst van je hart en waar je met je grootste glimlach naar kan kijken. Wie kan nu niet genieten van een verliefd stel dat doet alsof het thuis is in de Ikea? Humor, geweldige muziek en vooral heel veel lieve liefde! Cijfer: 9 



The Rise of the Planet of the Apes
Als er een bioscoopfilm draaide, die ik probeerde te vermijden – behalve Final Destination natuurlijk – dan was het The Rise of the Planet of the Apes. Waarom? Hij leek me nogal creepy. Ik dacht dat het een horrorfilm was, waar doorgeslagen, vreselijk mishandelde apen de wereld overnamen en elk mogelijk mens afslachten – yeah, I have a freaky mind sometimes. De posters met de boze apen  die me overal en nergens achtervolgden, in Parijs leek het trendy te zijn om elk metrostation ermee te bedelven, maakten mijn angst ervoor niet bepaald lichter. Toch kwamen Sebas en Till, geniaal duo is het ook, met het geweldige idee om met een angstige Joyce zomaar deze film te bezoeken.

En ik moet zeggen, deze film is veel beter én minder eng dan ik verwacht had. Als ze nou eens de poster en de trailer iets minder agressief hadden gemaakt, was ik er zelfs vrijwillig naartoe gegaan om het goede verhaal dat erachter schuilt. The Rise of the Planet of the Apes liet me goed beseffen dat we ons moeten realiseren dat we de wereld delen met zoveel anderen en dat ieder dier gevoel heeft, een hart heeft dat wij met liefde behoren te behandelen. Natuurlijk willen we de ziektes waarmee we vechten in onze mensenwereld bestrijden, maar het is niet eerlijk om een onschuldig dier tot proefdier te benoemen. Hoe zou jij je voelen als je bestempeld werd als proefdier dat maar mishandeld kon worden, alsof je niks waard was? Zou je niet ook in opstand komen? En wat als de dierenwereld dat ooit doet? Wie kaatst, mag de bal verwachten. Cijfer: 7,5


And that’s it for part 1 of movietime. Ik hoop dat jullie het net zo leuk vonden om dit te lezen, als ik het vond om dit te schrijven. Bij het terugkijken van de trailer van 500 days of summer kreeg ik al weer de vrolijke kriebels in mijn buik! Er zijn nog zoveel meer films die ik onlangs heb gekeken – that’s why I love vacation – en ik graag met jullie wil delen, dus deel twee zal zeker niet al te lang op zich laten wachten!
 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio