Gastcolumn: Appels, boterhammen en chocoladekoekjes

dinsdag 27 januari 2015

‘Ik heb vier boterhammen voor je gesmeerd, twee zoet, twee hartig. Er zit een appel bij.’ ... ‘Jaahaa, ook een chocoladekoekje. Heb je alles? Zeker weten? Je sleutels? Je mobieltje? Je OV-chipkaart?’ ... ‘Dat dacht ik al! En nu rennen, of je mist de trein van zeven uur!’

Er wordt goed voor mij gezorgd, tijdens drukke doordeweekse dagen. Je zou verwachten dat ik inmiddels wel mijn eigen brood zou smeren, ver onder moeders vleugels vandaan. Maar wees allemaal eens heel eerlijk... Wie zou er een kwartier slaap opgeven om haar eigen boterhammen te smeren, terwijl een ander dat net zo goed (en extra lekker) kan? Ik geniet van de kleine beetjes luxe die zij mij te bieden heeft.

Het beeld van mijn ideale wederhelft zat al jaren in mijn hoofd: vol met humor, spontaan en prettig gestoord. Zo zie ik ze het liefst! Het leek me een prima bereikbaar streven. In die tijd was ik het typische voorbeeld van een happy single, genietend van mijn onbezorgde leventje vol avonden met vriendinnen, met bier en in de ochtend na het stappen verse broodjes van de bakker. Maar toen kwam die avond, met onze studentenvereniging. De drank vloeide en de stemming zat er goed in. Aan het eind van de avond kwam ze naar me toe en bekende ze dat ze me stiekem toch wel héél leuk vond. Met een vreemd gevoel vertrok ik uit de kroeg naar huis.

Een jaar later organiseerde onze studentenvereniging opnieuw een borrel, voor de afwisseling. We raakten aan de praat, zij en ik. We spraken over koetjes en kalfjes, over jongens en meisjes. Voordat ik wist wat me overkwam had ze me gevraagd of we een keer op date zouden gaan. Met een jaar bedenktijd in mijn achterzak stond ik er nu volledig achter. Ja, een date leek me hartstikke gezellig.

Die eerste avond herinner ik me nog ontzettend goed. Hoe we een beetje nerveus naast elkaar op de bank zaten. Ik leerde haar drie akkoorden spelen op mijn gitaar. Tot op de dag van vandaag kan ze ook niet meer spelen dan die drie akkoorden. Maar dat maakt mij niet uit, want nu heb ik het alleenrecht op romantische serenades. Julia en Julia, alleen zonder balkon.

Fantasie hebben we in overvloed en ook woorden schieten ons zelden tekort. We noemen dat het ‘logeereffect’. Wat romantische avondjes naast elkaar in bed zouden moeten worden, loopt bij ons vaak uit op eindeloze gesprekken over .. koetjes en kalfjes. Zo worden twee happy singles samen een happy couple, maar ook twee goede vriendinnen. Want slechts wanneer je alleen gelukkig bent, kun je samen gelukkig worden. O ja, en wanneer je elkaars boterhammen smeert. Dat is ook wel een belangrijke geluksfactor.

Meer horen over de periode tussen de drie akkoorden en het ‘logeereffect’? Over twee weken hebben we weer een hoop nieuwe verhalen voor jullie.

Liefs van ons.
 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio