Weekly Yoga Update #2: Yoga Driedaagse (Astanga, Hatha & Vinyasa)

woensdag 30 maart 2016

Drie dagen die-hard yoga. Welke gek waagt zich daar nu aan? *Raises hand* Ondergetekende die zich met volste overtuiging op een '30 dagen Yoga Challenge' heeft gestort. (En iets goed te maken had na een 'héérlijke' wintersportvakantie/yogabreak. #cremebruleeforpresident) Week één was een succes, dus deed ik er een schepje bovenop. Op de planning: astanga, hatha en vinyasa, zodat ik in korte tijd kennis zou maken met drie verschillende yogastijlen én gelijk weer op de yoga bandwagon zou zitten. En dat heb ik geweten ook.


Astanga Led


Na mijn skivakantie twijfelde ik hoe ik de draad weer op moest pakken. Moest ik nog een Yoga Basics les volgen of er gewoon volop voor gaan? Eigenwijs als ik ben, koos ik voor dat tweede. (Note to self: sukkel.) Toen ik me aanmeldde voor de les bij de ontvangstbalie bekeek Katka, de schat van een studiomanager die mijn intakegesprek heeft gedaan, me met een opgetrokken wenkbrauw: "Je bent toch niet hier voor de astanga he?" "Oh shit," dacht ik even.

En oh shit it was. Want oehlala, astanga is hard werken. Waar de Yoga Basics lessen die ik in mijn eerste week volgde te omschrijven waren als "een langzame kennismaking", was dit full on yoga. Astanga is dynamisch op een steady tempo en bestaat uit een herhaaldelijke serie van bewegingen, waarvan de Downword Facing Dog er één is. En die Downword Facing Dog? Daar ben ik niet zo'n held in. Zeker niet als hij tweehonderdzevenentwintig keer herhaald wordt... Gelukkig hielpen de bemoedigende guidance van yogalerares Marilou van Hoek mij hier ontzettend bij. Niet alleen positioneerde ze mijn lichaam op de juiste manier, ook gaf ze voortdurend aan hoe beginners een pose aan konden pakken, waardoor elke houding do-able was zonder je lichaam te ver te pushen. Kon deze amateur waarderen.

De les vloog voorbij en wonder boven wonder heb ik 'm zonder persoonlijke rustmomenten overleefd. Achteraf voelde ik me als herboren. Mijn (anders zo pijnlijke) schouders waren los, mijn hoofd was leeg, mijn lichaam voelde sterk en ik zat vol energie. Wejoo, wat fijn! En dat terwijl ik nooit had gedacht dat de dynamische vormen van yoga aan mij (mind you: een wandelend Mona-toetje) besteed waren. Ik voelde de aftermath van mijn 'work-out' wel, maar op positieve manier. En geloof het of niet: ik wil(de) meer. "Laat die andere twee dagen maar komen," dacht ik bij mezelf. ("Wie is deze vrouw? En wat heeft ze met Joyce gedaan?")


Hatha


Nu ik Astanga had overleefd (én fijn vond, waar ik mezelf nog steeds dagelijks een schouderklopje voor geef), was het tijd voor een meer 'ontspannen' vorm van yoga: Hatha. Niet ontspannen in de zin van: ga anderhalf uur gestrekt liggen op een matje en geniet ervan. (I wish.) Meer in de zin dat Hatha iets statischer en rustiger van karakter is. Het doel van Hatha is het enerzijds versterken en anderzijds losmaken van je lichaam en het vergroten van je concentratie. Je keert iets meer in jezelf en houdt houdingen langer vast, waardoor opperste concentratie en het volgen van je ademhaling essentieel is. 

Klinkt makkelijk(er), is het niet. Één van de grootste uitdagingen van yoga vind ik namelijk juist het onder controle krijgen van mijn ademhaling. Het stomme is: hoe meer ik op mijn ademhaling let, hoe slechter het lijkt te gaan. Waar ik bij Astanga vooral gefocust was op mijn lichaam (en de onmogelijke bochten waarin ik me moest wringen) was het nu the inside that counts en raakte ik in de knoei. Ik kon me niet meer verbergen achter dynamische bewegingen en móést wel bewegen vanuit mijn adem, wat tot mijn frustratie lang niet altijd lukte. 

Door die frustratie merkte ik dat ik minder genoot van de les en me ook minder over kon geven aan de ontspannende stem van lerares Ira Hardjosusono. Ik miste de beweging, dynamiek en snelheid van Astanga en werd onrustig van mijn eigen ontevreden gedachten. Misschien was het contrast tussen de twee dagen ook wel te groot en volgden de lessen elkaar te snel op. Of is het 'pure karakter' van Hatha simpelweg minder aan mij besteed. Ik weet het niet precies, maar dit keer kon ik niet helemaal aarden. Zen maakte plaats van innerlijke onvrede en het stemmetje in mijn hoofd bleef zeggen: "Loser, je kunt toch wel ademhalen?" Nou stemmetje: "Blijkbaar (nog) niet." 

Vinyasa


Op de derde dag stond Vinyasa op de planning. En ik maar denken dat Astanga een uitdaging was... Ahum. Vinyasa was écht hels - voor mij ten minste. Lerares Karuna Kaya komt net zo lief over als ze eruit ziet, maar schijn bedriegt, want deze vrouw spaarde me niet. Haast één uur lang liet Karuna ons herhaaldelijk planken en stretchen. Ik herhaal: Één. Uur. Lang. Even spookten de woorden van Anne Roffel, die mij mijn eerste yogales ooit gaf, weer door mijn hoofd: "Yoga, echt iets voor zweverige mietjes". ;) En terwijl ik dat dacht rolde er (voor het eerst in mijn tweeëntwintigjarig leven) een dikke zweetdruppel over mijn voorhoofd. Puffend, hijgend en doorweekt keerde ik terug in de Child Pose om weer even op adem te komen. Waar was ik aan begonnen?

Ik lieg niet als ik zeg dat deze Vinyasa-les lichamelijk gezien het zwaarste is wat ik tot nu toe heb gedaan. Nu staat Vinyasa ook wel bekend als een energieke yogastijl waarin op flink tempo lichaam en geest versterkt worden, maar dat het zó heavy was, dat had ik niet aan zien komen. Nu overdrijf ik wel lichtelijk als ik zeg dat het 'de hel' is, maar als ik zeg dat Astanga 'hard werken' is dan is Vinyasa 'héél hard werken'. Voor mij in ieder geval. Mijn gebrek aan armspieren en mijn schouderblessure droegen bij aan die struggle. Gelukkig wist Karuna af van mijn RSI schouder met beknelde pezen en bood ze mij alternatieve oefeningen als mijn lichaam het begaf. (Geen zorgen: de alternatieven lieten mij net zo hard zweten als de rest.)

De vele planks en Downword Facing Dogs (is 'ie weer hoor!) mochten dan niet mijn beste vrienden zijn, wel gaven ze me het gevoel dat ik in anderhalf werd aangesterkt. Mijn lichaam voelde achteraf los, goed en ontspannen aan. En - nog belangrijker: het hele Paasweekend heb ik GEEN last gehad van mijn schouder. Een unicum! Thank God voor helse yoga-oefeningen (en chocoladepaaseieren, want die mocht ik van mezelf als beloning in veelvoud eten. #failingfitgirl) 


Conclusie


Drie dagen achter elkaar kennismaken met drie verschillende yogastijlen. Is dat niet een beetje... gestoord? Jawel, lieve mensen, dat is het wel. Zéker voor een yoga noob als ik. Ik mocht me na deze dagen dan wel helemaal zen en gestretcht voelen, ook had ik de nodige spierpijn en was ik stiekem blij dat ik de Paasdagen ver uit de buurt van mijn yogastudio doorbracht. (Dat zei ik niet echt. Sorry Delight Yoga, I still love you dearly!)

Neemt niet weg dat deze up-speed triatlon me het nodige heeft gebracht (naast spierpijn). Zo heb ik ontdekt dat dynamische, 'sportieve' yoga (wonder boven wonder) wél aan mij besteed is en een spirituele, statische yogastijl mij juist onrustig maakt. Daarnaast weet ik dat ik nog wat extra armspieren nodig heb (grrr, toch maar weer die dumbbells ontstoffen dan?), mijn Downword Facing Dog nog wel wat finetuning kan gebruiken én yoga ECHT NIET VOOR MIETJES IS. 

Repeat after me: yoga is niet voor mietjes. (Op naar week drie!)
 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio