Weekly Yoga Update #3: mijn eerste keer Mysore (van een man!)

donderdag 7 april 2016

Na mijn die-hard yoga driedaagse besloot ik het deze week iets rustiger aan te doen en me op één yogastijl te focussen. Astanga it was. Een dynamische vorm van yoga, waarbij ik me volledig in het zweet werk. *Spant spierballen (tevergeefs) aan.* Om het spannend te houden koos ik voor twee verschillende vormen van Astanga: Mysore en Led. Met name Mysore was een hele nieuwe ervaring voor me. Hierbij neem je alle poses uit de Astanga sequence op je eigen tempo aan zónder een leraar die het voordoet. Oh en in mijn geval was die leraar een man - that's a first...


Astanga Mysore


Na de overdadige Paasdagen (ik noem: chocoladepaaseieren, scones, Limburgse vlaai en een bezoek aan een all-you-can-eat wok) mocht ik weer aan de bak. En hoe kon ik beter de draad oppakken dan met uitdagend Astanga? Om mezelf gelijk weer full force op de challenge te storten koos voor een vorm van Astanga die mij geheel nieuw was: Astanga Mysore. De traditionele manier om Astanga te leren. Bij Mysore krijg je geen klassikale les, maar persoonlijke begeleiding van de leraar, zodat - en ik quote - "je de praktijk van Astanga langzaam en progressief eigen maakt". Say what?! Niemand die al die bizarre lichaamshoudingen even voordoet? Ai. Klinkt als een sprong in het diepe, zeker voor een beginner. (Spoiler: is 't ook.)

De Astanga Mysore beginners les die ik volgde werd gegeven door de Nederlandse Jurry Twijnstra. De les begon zoals elke andere Astanga les; met een begroeting, drie keer "Ohm" en een ondefinieerbare chant (die ik nog steeds playback, shhht). Maar toen... ging het los. Iedereen begon intuïtief aan de Astanga sequence. De spierbundel voor me trok gelijk zijn shirt uit, de dames naast en achter mij deden aan full-on ujjayi breathing ("Dus zo klinkt een bevalling," dacht ik nog bij mezelf). En ik? Ik keek verloren om me heen. Kon ik nog vluchten? Jurre spotte mijn "shit-waar-ben-ik-nu-weer-terecht-gekomen-blik" gelukkig net op tijd en schoot me te hulp. Hij gaf me een A4'tje waarop de de meeste poses uit de Astanga serie afgebeeld stonden en stelde voor dat ik me deze les zou focussen op de standing postures, zodat ik deze goed eigen kon maken.

Zo gezegd, zo gedaan. Met veel gespiek op het blaadje en nog meer hulp van Jurre deed ik de hele serie van staande yogaposes. Hij deed de pose in kwestie voor, keek toe terwijl ik de houding aannam, positioneerde me en liep vervolgens rond om de andere leerlingen te helpen, terwijl ik de pose vijf ademhalingen lang aanhield. Op zich werkte het goed op deze manier, maar ik voelde me verschrikkelijk knullig en schuldig tegenover de rest van de mensen in mijn les. Ik had opzettelijk voor een beginnersles gekozen, maar ik was duidelijk de enige die in die categorie viel...

Nadat ik de serie van standing postures één keer gedaan had, raadde Jurre mij aan deze te herhalen. Nu op mijn eigen houtje en op mijn eigen tempo. Dit begon goed, maar al gauw was ik de draad kwijt. Moest ik nu al met mijn benen wijd gestrekt staan en voorover hangen of zat er nog een zonnegroet tussen? Tijdens de 'voorbeeldsessie' met Jurre was ik zo gefocust op het goed uitvoeren van de poses dat ik de volgorde niet had onthouden. Elke keer als ik dacht het goed te doen en op de kop hing, stond Jurre vriendelijk lachend naast me en vroeg "Sla je alle andere oefeningen over?" Oeps. Dat was niet de bedoeling. Met de nodige guidance wist ik de staande serie nog twee keer te doen. En toen was de les, na een cooling-down, ten einde. Het enige wat ik kon denken was: "I SURVIVED" ("nooit meer").

Na de les werd mijn vermoeden dat ik de enige beginner was bevestigd. De twee mensen die ik na de les sprak hadden allebei al meer dan 10 jaar yoga-ervaring. No shit. Ik wilde ze nog vragen wat ze dan in hemelsnaam bij een beginnersles deden, maar ik hield me in. Want nogmaals: I survived. *insert spierbalemoji* 

Astanga Mysore was lichamelijk gezien niet de zwaarste les die ik heb gevolgd gedurende de Yoga Challenge (die prijs overhandig ik aan Vinyasa), maar wel de les waarin ik me het meest misplaatst voelde. Ik wilde op laagdrempelige wijze kennismaken met Mysore, wat uiteindelijk ook lukte door de persoonlijke aandacht en begeleiding van Jurre, maar toch voelde ik me niet echt op mijn gemak tussen alle ervaren yogi's. Mocht ik me ooit weer aan Mysore wagen, dan alleen als ik de Astanga sequence vlekkeloos onder de knie heb. (Note to self: dat duurt nog wel even. Note to Jurre: tot over één jaar!)

Mijn lichaam na drie weken yoga

Astanga Led


Twee dagen later was ik semi hersteld van Mysore (lees: ik kermde nog steeds bij het trappen lopen, maar deed er geen vijf minuten over om boven te komen) en durfde ik de yogaschool weer te betreden. Dit keer speelde ik op safe. Of nou ja, safe. Ik boekte een les die ik al eerder had gevolgd: Astanga Led, de beginnerseditie, dit keer gegeven door Hedi de Vree.

Gelijk toen ik me voorstelde aan Hedi voelde ik een klik. Toen ze me vroeg hoe lang ik al aan yoga deed en ik haar vertelde dat dit pas mijn zesde les was en bezig was met een Yoga Challenge voor mijn blog, antwoordde zij: "En zo te zien gaat het goed. Je straalt!" Precies wat ik even moet horen voordat ik mezelf anderhalf uur lang in onmogelijke posities wurm. (<3 voor jou Hedi!)

Astanga bestaat (zoals ik inmiddels al vaker verteld heb) uit een vaste serie van yogaposes, waarin de (lage) plank en de Downword Facing Dog herhaaldelijk terugkomen. De meeste poses houd je vijf ademhalingen lang vast, waarbij je je best doet om je volledig te focussen op je ademhaling, zodat je gedachten niet weg driften. Hedi gaf herhaaldelijk aan dat het niet belangrijk was dat je de yogahoudingen perfect uitvoerde, maar dat de focus op je ademhaling telde. Als je niet op je ademhaling let, zo legde zij uit, is Astanga namelijk 'gewoon' een work-out in plaats van yoga en blijven je gedachten maar rondjes rennen.

Hedi vertelde dat ze tijdens de les geen vertrokken 'astanga faces' wilde zien, maar ontspannen lachende gezichten. Elke houding, hoe onmogelijk ook, voerde zij dan ook uit met een grote glimlach op haar gezicht, wat mij inspireerde en aanspoorde hetzelfde te doen. Al was dat gedurende deze les niet heel moeilijk. Er heerste een ontzettend positieve sfeer onder de kleine groep waarin ik les kreeg en dat was duidelijk voelbaar. Hedi's grapjes ("I don't want to see spaghetti arms! Or wait a second... that's a bad example. No cooked spaghetti arms. Oh my, is it clear I'm hungry?") droegen daar zeker aan bij.

Door de luchtigheid en de humor waarmee Hedi lesgaf, vloog deze Astanga les voorbij en had ik er meer plezier in dan ooit tevoren. Ik eindigde de les met een lach. Niet omdat ik ineens een yoga master was geworden (I wish!), maar omdat mijn yoga missie (voor die dag) volledig was volbracht: mijn hoofd was leeg, ik voelde me gelukkig en mijn lichaam voelde los maar sterk. En dat allemaal in anderhalf uur tijd. Wat wil ik nog meer?


Conclusie


In de derde week van mijn Yoga Challenge zat mijn lijf af en toe nog steeds in de knoop, zeker tijdens Mysore (kneus van de klas: present), máár... ik boek duidelijk vooruitgang. Echt. Ik heb door welke yogastijlen bij me passen (Astanga Led ftw), weet welke houdingen ik goed (balansposes) en minder goed (Downword Facing Dog en plank) en heb ontdekt hoe ver ik mijn lichaam kan pushen. Ik kom zelfs elke les weer ietsjes dichter bij mijn tenen - whoehoe. En oh, weet je wat het allerleukste is? Dat ik er nog plezier in begin te krijgen ook. En ik lekker in mijn vel zit door dit hele #fitgirl gebeuren. Ik tackle de vierde en laatste week van mijn Challenge dan ook vol nieuwe positieve energie (en heb zo'n vermoeden dat ik een nieuwe verslaving rijker ben).

Wat zou jij nog willen weten over mijn yoga avontuur?



 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio