Weekly Yoga Update #4: all good things come to an end

donderdag 14 april 2016

All good things come to an end. Ook een 30 Dagen Yoga Challenge, waarvoor je jezelf uitdaagt. Een maand lang maakte ik kennis met wonderlijke wereld van yoga met alle gevolgen (spierpijn!) van dien. Om mijn challenge in stijl af te sluiten volgde ik in de laatste week van mijn challenge drie lessen: één Yin Beginners Class (helemaal nieuw voor me) en twee Astanga sessies (my fav'). Een eindoordeel over de gehele maand houden jullie nog van mij tegoed, maar voor mijn (uitgebreide) laatste weekverslag ben je at the right place, on the right time. Please enjoy!



Yin


Ik besloot mijn week rustig te beginnen met een meer relaxte yogastijl: yin. Yin Yoga combineert aspecten van Hatha met het concept van de meridianen uit de Chinese medicijnenleer, de taoïstische filosofie en Boeddhistische meditatietechnieken en belooft een positief effect te hebben op je organen, immuunsysteem, spieren en gewrichten. Tijdens een Yin les houd je yogahoudingen langer, wel 3 tot 5 minuten vast, zodat je spieren kunnen ontspannen en je bindweefsel wordt gestimuleerd. In tegenstelling tot Astanga en Vinyasa, waarbij je snel switcht tussen de verschillende uitdagende yogaposes, bestaat Yin uit milde stretchende oefeningen die je vasthoudt.

De beginnersles die ik volgde werd gegeven door Patricia Veltri. Patricia maakte op negenjarige leeftijd voor het eerst kennis met yoga, toen haar oma terugkeerde uit India en elke dag yoga beoefende. Patricia startte de les niet gelijk met chanten of een warming-up, maar met het toelichten van haar filosofie. Zij is er namelijk van overtuigd dat je middels yin yoga je digestie (in de breedste zin van het woord) kan verbeteren. De gehele les stelde ze daarom in het teken van oefeningen die je hielpen je voedsel, maar ook je gedachten en gevoelens beter te verwerken. Dit door te focussen op de meridianen die in verbinding staan met je maag.

Na de openingschant (diep inademen en "Ohm" x3, I know the drill by know) begonnen we met enkele subtiele stretches. We openden onze rug, schouders, nek en heupen en hielden elke pose minutenlang vast. Aanvankelijk leek het vasthouden van een pose een eeuwigheid te duren. Zeker omdat ik inmiddels verknocht ben aan het snelle karakter van Astanga, waarbij je vrijwel voortdurend in beweging bent. Ik mistte de zweetdruppels (ja, echt) en de aanmoediging om nét iets verder te stretchen. Die aanmoediging kwam echter niet. In tegenstelling. Patricia raadde ons aan om mild te zijn voor ons lichaam en het niet te hard te pushen. "Hmm, oké dan," dacht het ongeduldige stemmetje in mijn hoofd.

Het duurde even, maar toen ik eenmaal gewend was aan het tempo en ik mijn ademhaling onder controle had, lukte het me beter om me over te geven aan Patricia's stem en de oefeningen. Maar toen, net toen ik dacht dit wel "even te doen"... moest ik voor het eerst in mijn leven de One Legged Pigeon pose aannemen.  En ja hoor, hoogmoed kwam voor de val. Waar de les als geheel me relatief goed af ging (HEUY!), kreeg ik het echt niet voor elkaar om deze pose langer dan twee minuten vast te houden. Wat ik ook deed en hoe vaak ik mijn lichaam ook opnieuw positioneerde, het bleef ontzettend pijnlijk voor mijn schouders. Gelukkig had Patricia mijn struggle door en wist me met behulp van een paar kurkblokken te verlossen. Pff, dacht ik even dit hele yoga gedoe onder de knie te hebben na een maand... ;)

De rest van de les ging gelukkig weer beter (waardoor ik me alleen maar meer af ging vragen waarom die "domme duif" niet lukte), waardoor ik mijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in mijn lichaam terug won. Na de les voelde mijn lichaam heerlijk los, maar voelde ik ook een gaap opkomen en miste ik de energieboost die ik van de dynamischere vormen van yoga krijg. In plaats daarvan voelde me ontspannen en rustig. Iets wat ik aanvankelijk als 'raar' bestempelde, maar achteraf gezien lang niet verkeerd was. Waar ik normaal na afloop naar huis race om gelijk verder te gaan met mijn dag, nam ik nu de tijd om onderweg mijn omgeving in me op te nemen en even in het nu te zijn. Mijn eerste Yin ervaring was er een met pieken en dalen, maar is voor herhaling vatbaar. (Ik moet en zal die "domme duif" een lesje leren.)


Astanga Led (x2)


Astanga heeft mijn hart veroverd, dat moge wel duidelijk zijn. En niet alleen Astanga, ook yogalerares Hedi de Vree heb ik in mijn hart gesloten. Haar luchtige, positieve, laagdrempelige en bemoedigende manier van lesgeven zorgde er vorige week voor dat de beste yoga-ervaring tot nog toe had en met een "Gimme more"-gevoel uit de les kwam. Something just clicked. En dat deed ik graag nog eens dunnetjes over. Want: als iemand mij kan laten lachen tijdens het planken en Downword Facings Dogs, dan doet 'ie iets goed! Mijn laatste twee lessen van de maand vulde ik dan ook met mijn nieuwe favoriete combinatie: Astanga Led x Hedi.

De eerste Astanga Les die week volgde ik op dinsdag, één dag na Yin. Ik bereidde me voor op het ergste: zweten, krakende botten en stijve spieren, maar niets was minder waar. Voor het eerst in mijn hele Yoga Challenge ging iets écht van een leien dakje. Ik hapte af en toe nog wel naar adem en mijn lichaamstemperatuur was hoger dan gemiddeld, maar ik voelde me heerlijk. Zelfs als ik links of rechts van me keek, waar ervaren yogaleraressen hun kunsten vertoonden (grr). Ineens besefte ik dat ik dit ook gewoon kan, weliswaar niet gracieus (je zou mijn pogingen tot op-één-been-staan-je-dikke-teen-pakken-en-het-andere-been-strekken eens moeten zien, leedvermaak zeg ik je), lenig of vloeiend, maar zolang een les een glimlach op mijn gezicht weet te toveren, is mijn missie geslaagd.

Met een restje van dit euforische gevoel stapte ik twee dagen later ook Delight Yoga binnen voor mijn allerlaatste les. Ik hoopte te eindigen on a high en mezelf net zo trots te maken als eerder die week. Vol goede moed startte ik aan de les, maar al snel ontdekte ik de vele Downword Facing Dogs er die dag niet inzaten. Mijn (ahum, menstruerende) lichaam protesteerde hevig en er moesten twee Child Poses aan te pas komen, wilde ik niet K.O. gaan. Gelukkig verdwenen de sterretjes en zwarte vlekken voor mijn ogen gauw en herpakte ik mezelf. Met resultaat. Waar mijn vingertoppen elkaar een aantal Astanga lessen geleden bij lange nog niet raakten, was ik er nu (met een beetje hulp van Hedi) bijna. "Nog twee weken," fluisterde ze me toe, wat een innerlijk whoehoe-momentje in me teweeg bracht. Met deze boost kon ik de wereld aan. Of nou ja, in ieder geval de resterende Astanga poses. "I did it," zei ik tegen mezelf tijdens de Savasana, "I really freaking did it."


Conclusie


Zoals mijn laatste les voorbij vloog, zo zweefde de hele maand aan mij voorbij. Ik kan het zelf nog steeds niet helemaal geloven, dat het er gewoon op zit. En - nog belangrijker - dat ik het gewoon gedaan heb, dat ik na jaren twijfelen de sprong in het diepe gewaagd heb. Mijn lossere schouder, legere hoofd, open hart en een nieuwe dosis inspiratie zijn me (eeuwig) dankbaar.

Geef me even de tijd om mijn gedachten op een rijtje te zetten (nog verdacht moeilijk met zo'n 'leeg hoofd') om mijn eindoordeel te vellen, maar het komt, het komt. Soon. Hier én op Cosmopolitan. Dat beloof ik. De voor- én nadelen, the good, the bad and the ugly. (Spoiler: in die laatste categorie valt alleen mijn bezwete plankhoofd.)

Welke prangende vraag zou jij graag beantwoord zien in mijn eindoordeel?

 
Copyright © 2010 Pretty Brilliant | Disclaimer | Designed by Eunoia Studio